-
Jesteś tutaj:
- Strona główna
- Słownik
Słownik
Leki przeciwhistaminowe I generacji
Leki I generacji Klemastyna (Clemastin, Tavegyl), Dimetinden (Fenistil), Prometazyna (Diphergan, Phenergan, Phrotazin, Phrometazin), Hydroksyzyna (Hydroxizinum, Atarax), Cyprohepatydyna (Peritol, Protadina), Ketotifen (Zaditen, Ketof, Ketotifen, Pozitan).
Zsyntetyzowane przed II wojną światową i wprowadzone do lecznictwa w latach 40. leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji są pochodnymi różnych grup chemicznych (fenotiazyny, etanoloaminy, etylenodiaminy, piperydyny). Maksymalne stężenie terapeutyczne w płynach biologicznych osiągają po 1-2 godz., a czas ich działania obejmuje 3-6 godz. Duża lipofilność zapewnia im dobrą penetrację do OUN, przekroczenie bariery krew-mózg odbywa się drogą transportu biernego. Leki te charakteryzują się małą selektywnością receptorową. Oprócz wpływu na receptory histaminowe wykazują także powinowactwo do receptorów serotoninergicznych, adrenergicznych, cholinergicznych i dopaminergicznych. Przejawem działania cholinolitycznego jest zmniejszenie wydzielania łez i śliny, co może predysponować do rozwoju próchnicy, grzybicy jamy ustnej czy paradontozy. Inne działania uboczne to wzmożona senność, zawroty głowy, szum w uszach, wzrost apetytu, zaburzenia rytmu, a nawet nagły, nieoczekiwany zgon dziecka w przypadku przedawkowania leku.
Głównym działaniem ubocznym leków antyhistaminowych pierwszej generacji jest hamowanie czynności OUN. Sedacja może w różnym stopniu upośledzać codzienną aktywność życiową i powodować senność, zaburzenia koncentracji, koordynacji ruchowej i pamięci oraz trudności w nauce. Stopień działania sedatywnego jest różny u poszczególnych osób i słabnie wraz z czasem stosowania leku. W niektórych sytuacjach to uspokajające działanie leku może okazać się jednak bardzo korzystne, np. w stanach chorobowych przebiegających z dużym świądem (np. atopowe zapalenie skóry). Silne działanie przeciwświądowe wykazuje dimetynden, difenhydramina, prometazyna, a także hydroksyzyna
W atopowym zapaleniu skóry u dzieci, gdzie przewlekły, uporczywy świąd jest jednym z głównych objawów, leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji znajdują zastosowanie nie tylko w opanowywaniu ostrego stanu zapalnego skóry, ale także jako leki właśnie przeciwświądowe i uspokajające. Nasilenie świądu jest zależne od sytuacji stresowych. Ciągłe drapanie się, obecność przeczosów i nadżerek na skórze wpływa negatywnie na samopoczucie tych chorych, a także sposób ich postrzegania przez środowisko, co wśród dzieci wydaje się szczególnie istotne. Omawiana grupa leków może więc, obok psychoterapii zalecanej w tym schorzeniu, odgrywać istotną rolę w zmniejszaniu wpływu stanów emocjonalnych na stan skóry i łagodzeniu niepokoju.
Leki pierwszej generacji są stosowane także w innych dermatozach - w ostrej pokrzywce i obrzęku naczynioruchowym, fotodermatozach, wyprysku alergicznym i niealergicznym.
Możliwość zastosowania parenteralnego niektórych z nich pozwala na stosowanie omawianej grupy leków w reakcjach alergicznych przebiegających gwałtownie. We wstrząsie anafilaktycznym najczęściej stosowane są: klemastyna (domięśniowo lub dożylnie) i antazolina (w postaci domięśniowej).

Co jest najważniejsze w mieszkaniu alergika? Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, ale wiadomo, że podstawą jest uwolnić się od alergenów. Dlatego temat ten traktujemy tak szeroko i z różnych stron:
